Op een dag gaf mijn karateleraar een trap tegen mijn zonnevlechtchakra, of solar plexus zoals men dat in de krijgskunst noemt. Destijds had ik nog nooit van een chakra gehoord maar ik wist wel dat mijn opgekropte emoties, door de trap op juist die plek, waren losgekomen. Twee uur lang kon ik alleen maar huilen en de jaren daarna keerde mijn gevoeligheid terug. Dat was overigens vooral te merken tijdens mijn werk als verpleegkundige. Zo voelde ik regelmatig aan wanneer iemand ging overlijden, een hartaanval kreeg of een andere calamiteit dat stond te gebeuren. Waar mijn collega’s het daarbij over een ‘niet-pluis’-gevoel hadden, kwam ik er (pas na jaren) achter dat mijn gevoel vele malen sterker was dan dat van hen. Daarbij werd ik vanaf gene zijde geholpen door mijn oma. Zij overleed toen ik zeven jaar oud was en werd mijn gids waarbij ik haar aanwezigheid alleen tijdens mijn werk in het ziekenhuis ervoer. Om mezelf op cruciale momenten aan haar te herinneren, droeg ik een gouden ketting met een hangertje welke ik van haar had gekregen. Op dat hangertje staat een engeltje; mijn oma! De informatie die ik kreeg, kwam op verschillende manieren tot mij weet ik achteraf. De ene keer voelde ik mijn oma achter me staan terwijl ze me dingen influisterde. Een andere keer leek de informatie ‘van boven’ te komen. Ik had er nooit een verklaring voor en ik dacht er niet over na, maar het bleek altijd te kloppen!