“Chris staat met zijn rug tegen de muur terwijl de schoolarts een meetlat op zijn hoofd legt. Ze kijkt naar de getallen die erboven staan en laat weten dat hij zich mag aankleden. Met het gevoel dat we hier voor ‘Jan met de korte achternaam’ zijn, wacht ik af wat ze heeft te vertellen. Naast het meten en wegen, heeft Chris een paar fysieke oefeningen moeten doen, waaronder hinkelen en touwtje springen. Het voelt voor mij als een wassen neus na alles wat we met hem hebben ondernomen. Terwijl ik hem de kleding aanreik, komt de arts tegenover ons staan en gaat op het randje van de tafel zitten. Chris gaat op de stoel naast me zitten.
    ‘Dus hij is wel zindelijk?’ vraagt ze ter bevestiging.
    ‘Meer dan twee jaar,’ zeg ik afgepast.
    ‘Motorisch vind ik hem achter lopen,’ laat ze onverstoorbaar weten.
Het is alsof ze mijn verhaal aan het begin van dit consult niet heeft gehoord, waarin ik vertelde dat hij zindelijk is en dat hij vanaf baby af aan motorisch achterloopt én dat we de nodige acties hebben ondernomen. Ik besluit te vertellen dat hij hooggevoelig is in de hoop dat ze me dan begrijpt.
    ‘Dat klopt. Hij is hooggevoelig en een nieuwetijdskind. Bij deze kinderen zie je vaker dat ze motorisch achterlopen. Zeker betreft de grove motoriek. Ze stoten zich vaak en vallen veel. Onder andere fietsen en rennen gaat daardoor moeizamer. Iets wat we ook bij hem terugzien. Dit heeft te maken met een slechte aarding…’
    ‘Hooggevoeligheid komt inderdaad vaker voor. Ik zie het zelf ook steeds meer bij kinderen. Je zou je kunnen afvragen waar dit vandaan komt. Het is vooral belangrijk dat je je kind rust en regelmaat aanbiedt,’ zegt ze terwijl ze mij onderbreekt.
    ‘Wij hebben al onze kinderen vanaf de geboorte rust en regelmaat aangeboden. Alleen maakt hij er, wat dat betreft, een potje van…’
    ‘Het is belangrijk om consequent te blijven. Zeker bij hooggevoelige kinderen werkt dit het beste,’ onderbreekt ze me weer.
Ik voel me niet gehoord en ik heb niet de behoefte om er met haar dieper op in te gaan. Als ik de kans al zou krijgen. Terwijl ik in gedachten afdwaal, hoor ik haar over hooggevoeligheid praten alsof ze het vanuit een boekje voorleest. Voor mij spreekt hier geen enkele ervaring uit, denk ik verdrietig. Ik laat haar preek over me heen komen en probeer het op me in te laten werken. Ze vertelt dat hooggevoeligheid een hype is die in het leven is geroepen door ontredderde ouders die het jonge gezinsleven moeilijk op de rit kunnen houden, waardoor er problemen ontstaan. Ze ratelt door over de vele gebroken gezinnen, ouders die allebei werken en kinderen die mede daardoor aan hun lot worden overgelaten met alle gevolgen vandien. Ze laat weten dat deze ontwikkeling iets van de laatste jaren is en dat het daarmee een nieuwe trend onder schoolgaande kinderen lijkt te zijn. Ik begrijp niets van haar punt dat ze wil maken en probeer haar duidelijk te maken dat Chris écht hooggevoelig is en dat ik dit vanaf zijn geboorte voel. Ik leg haar nogmaals uit hoe de avonden en nachten met hem verlopen. Het komt niet bij haar binnen. In plaats van dieper er op in te gaan, blijft ze hameren op rust, regelmaat en het consequent handelen daarin. Iets wat ik zeker prefereer maar wat voor mijn gevoel de lading niet dekt. Zeker niet bij de dingen waar we met hem tegenaan lopen en zijn gelopen. Ik heb het gevoel dat ik mezelf moet verdedigen en haak af in het gesprek. Ik laat haar vertellen wat ze heeft te vertellen en kan het niet meer opbrengen om oprecht te luisteren. Het meeste gaat langs me heen.

Zodra ik op de fiets zit, voel ik me opgelucht. Ik fiets flink door om Chris op tijd op school te krijgen. Voor deze onzin hoeft hij niet meer naar een schoolarts neem ik mezelf voor terwijl de woorden ‘rust’ en ‘regelmaat’ door mijn hoofd blijven gonzen.”