“Chris staat bovenaan de trap te huilen.
     ‘Wat is er?’ vraag ik.
Hij zegt niets. Terwijl ik naar boven loop, raap ik voor de zoveelste keer twee sokjes op. Zodra ik boven ben, begint hij harder te huilen.
   ‘Wat is er?’ vraag ik weer.
   ‘Er staan twee enge mensen op mijn kamer,’ roept hij verschrikt uit.
Dus nu zijn het geen monsters meer, maar enge mensen, denk ik vermoeid.
   ‘Kom we gaan naar je kamer,’ zeg ik terwijl ik zijn hand vastpak. Huilend loopt hij met me mee.
   ‘Kijk, daar staan ze,’ roept hij het uit zodra we in de kamer zijn.
Hij wijst naar de hoek waar de monsters normaliter zitten. Ik loop naar het bed en ga er zitten. Chris gaat dicht tegen me aan zitten.
   ‘Wat doen die mensen daar dan?’
   ‘Ze kijken naar mij,’ snikt hij het uit.
   ‘Zeggen ze ook iets?’
   ‘Nee, ze kijken alleen. Ik vind het eng,’ zegt hij terwijl hij naar de hoek van de kamer blijft kijken.
   ‘Hoe zien ze er uit?’ vraag ik om er een concreet beeld bij te krijgen.
   ‘Ze zijn lang en dun en ze kijken heel boos,’ zegt hij terwijl hij onafgebroken naar de hoek van de kamer blijft kijken.
Hij klinkt overtuigd alsof hij ze echt ziet staan. Zelf zie ik niets.
   ‘Zie jij ze ook staan?’ vraagt hij angstig.
   ‘Nee, ik zie ze niet,’ zeg ik om hem gerust te stellen.
Aan zijn non-verbale reactie merk ik dat het hem alles behalve gerust stelt.
   ‘Zullen we ze wegsturen?’ zeg ik snel.
   ‘Jahaaa,’ roept hij het huilend uit.
   ‘Lange, enge mensen wij willen dat jullie weggaan,’ zeg ik op strenge toon.
Ik wacht en kijk wat Chris doet. Gespannen kijkt hij naar de hoek van de kamer.
   ‘Zijn ze weg?’ vraag ik voorzichtig wanneer hij onbeweeglijk blijft kijken.
   ‘Bijna,’ zegt hij fluisterend.
   ‘Lange, enge mensen wij willen dat jullie nú weggaan.’
Hij kijkt nog steeds gespannen en ik wacht op wat gaat komen.
   ‘Ze zijn weg,’ zegt hij ineens.
De opluchting is in zijn ogen te zien. Ik schuif hem in bed, veeg de tranen van zijn gezicht en knuffel hem net zolang totdat hij rustig is.”