Auralifters

Entiteiten zijn zielen (van overleden mensen) die ‘het Licht’ niet kunnen vinden. Ze blijven ‘ronddolen’ in een andere dimensie op Aarde en vinden geen rust omdat ze het leven niet goed hebben afgerond. Bijvoorbeeld omdat ze onverwachts zijn heengegaan, ze niet weten dat ze zijn overleden, ze zich vasthouden aan de materie als in hun bezittingen, of omdat hun nabestaanden veel met (het overlijden van) de overledene bezig zijn, waardoor de (ziel van de) overledene niet goed kan loskomen. Ook wanneer mensen niet in ‘leven na de dood’ geloven, kunnen ze na hun overlijden in deze tussensfeer blijven hangen.

Kortom, er zijn vele redenen waarom de ziel van een mens na zijn fysieke dood, liever hier op Aarde blijft. Soms liften entiteiten mee in het energieveld van een levend mens. We spreken dan van auralifters.

Mensen die niet goed geaard zijn, hebben per definitie een verminderd lichaamsbewust-zijn. Ze dragen (onbewuste) emoties met zich mee. Entiteiten of auralifters worden hiertoe aangetrokken omdat ze zich in dezelfde trillingsfrequentie bevinden als desbetreffende emotie. Hierbij kun je denken aan ‘angst’, ‘verdriet’, ‘boosheid’, ‘haat’, ‘afgunst’ en ‘onmacht’.

Autalifters zijn vaak wanhopig, verdrietig, angstig of boos omdat ze niet weten waar ze heen kunnen. Sommige zielen weten namelijk niet dat ze geen fysiek lichaam meer hebben en denken nog steeds dat ze op Aarde leven. Ze doen ‘gewoon’ hun dagelijkse dingen, beseffen wel dat er iets mis is maar weten niet precies wat. Ze leven in een schemergebied en voelen zich vaak eenzaam en alleen. Doordat ze niet verder kunnen naar gene zijde, is er voor hen geen andere mogelijkheid dan energie te zoeken bij iemand in de aura.

Via een zwakke plek in het energieveld komen ze binnen. Dit kan verschillende oorzaken hebben. We leven momenteel in een uitdagende tijd hier op Aarde waarin alles verandert. Relaties werken niet meer, men gaat scheiden, men is of wordt ziek, men heeft verdriet omdat er van alles om hen heen gebeurt en zo zijn er wel meer dingen om op te noemen waar we als mens niet vrolijk van worden. Juist dat zorgt voor zwakke plekken in je aura; je energiefrequentie wordt lager en entiteiten pakken hun kans.

Ook (jonge) kinderen kunnen last van auralifters hebben.
Zeker wanneer ze hooggevoelig zijn.

Enkele voorbeelden hoe iemand een auralifter kan oplopen:

– Niet goed geaard zijn

– Depressie

– Burn-out

– Bij veel (langdurige) stress

– Bewusteloosheid

– Tijdens een narcose

– Negatief in het leven staan

– Bij het gebruik van (veel) drank/drugs

Je bent op zo’n moment (even) niet goed ‘aanwezig’, waardoor deze ‘niet eigen’ energie gemakkelijk in je energieveld kan komen. Als je hooggevoelig bent en/of een zwak aura hebt, kan je een auralifter oplopen wanneer je je op een plek begeeft waar veel entiteiten ronddolen. Te denken valt aan een ziekenhuis, begraafplaats of mortuarium. Maar ook een groot warenhuis, een (super)markt, een uitgaansgelegenheid of een (groot) evenement zijn plekken waar je entiteiten kunt oppikken. Eigenlijk op alle plekken waar mensen (samen)komen zijn er ook entiteiten aanwezig.

Klachten t.g.v. een auralifter kunnen zijn:

– Chronische vermoeidheid

– Ondanks de moeheid toch slecht slapen

– Slechte concentratie

– Stemmen die opdrachten of adviezen geven (kan ook in je dromen zijn)

– Verspringende lichamelijke klachten

– Sterk wisselende stemmingen en gedrag

– Perioden van geheugenverlies

– ‘Niet eigen’ gedrag in bepaalde situaties

– ‘Niet eigen’ gedrag tegenover andere mensen

– Onverklaarbare versterkingen van gevoelens, emoties, angsten etc.

– Schouder- en nekklachten (vaak het aanhechtingspunt van een auralifter)

– Buikklachten boven de navel/maagstreek (rondom het zonnevlechtchakra wat ook een aanhechtingspunt kan zijn)

– Kramp of zwaar gevoel in de onderbenen/kuiten

– Koude plekken op het lichaam ervaren of helemaal koud voelen

– Duizeligheid of licht gevoel in je hoofd

Persoonlijke ervaring

Soms kun je het aanhaken van een auralifter letterlijk (fysiek) voelen gebeuren. Iets wat ik geregeld heb ervaren ten tijde dat ik in het ziekenhuis werkte. Een dergelijke omgeving is door ziekte, lijden en ‘de dood’ bij uitstek dé plek waar dolende zielen vertoeven. De eerste keer dat ik het energetisch aanhaken bewust ervoer, zal ik nooit vergeten.

“Terwijl de nacht net is begonnen, zit ik bij de nachtpost achter de computer gegevens van patiënten in te voeren. In mijn ooghoek zie ik iemand langs het raam lopen. Daar heb je de zwerfwacht (een all-round verpleegkundige en bij vragen/calamiteiten oproepbaar) al, denk ik terwijl ik naar de deuropening kijk om te zien wie het kantoor binnenkomt. Er is geen collega te zien. Ook niet voor het raam. Ze zal vast doorgelopen zijn, denk ik verbaasd, terwijl ik verder ga met waar ik mee bezig was.

Dan zie ik in mijn ooghoek weer iemand langs het raam lopen. Ik kijk op, maar zie niemand. Wel voel ik een koude windvlaag. Vanaf de deuropening komt er een vrouwelijke ‘aanwezigheid’ mijn kant op. Het voelt duidelijk als dat ik niet meer alleen ben in het kantoor. Aan de rechterkant van mijn lichaam wordt het koud. IJskoud. In gedachten vraag ik wat de ‘aanwezige’ komt doen. Ik komen flarden van bizarre ideeën voorbij die ontremd aanvoelen. Het is alsof ik iets wil ondernemen wat totaal niet gepast is. Niet hier en zeker niet nu. Ik zie mezelf de televisies keihard aan doen op de zalen waar de patiënten liggen te slapen. Of mijn collega laten schrikken terwijl ze nietsvermoedend bezig is met medicatie klaarzetten. Er verschijnt een beeld van een jonge vrouw voor mij. Ze draagt een ziekenhuis-armbandje om haar pols en het wordt me duidelijk dat ze hier in huis opgenomen is geweest. Mijn aandacht wordt naar haar brein getrokken; bij haar voorhoofd. Er is iets gebeurd wat haar frontale kwab heeft beschadigd met het ontremde gedrag als gevolg. Ze komt vanaf afdeling neurologie. Alweer even geleden, zo wordt mij aangereikt. Nu zit ze in mijn aura en ik heb geen idee waarom.

Marieke is klaar met de medicatie. Ze komt het kantoor binnenlopen. De ontremde vrouw probeer ik weg te duwen, maar ze blijft in mijn energieveld zitten en prevelt ondeugende dingen in mijn systeem. Als een kind dat kattenkwaad wil uithalen. Ik duw het weg en ga door met mijn werkzaamheden.

Die ochtend fiets ik moe naar huis. De vrouwelijke energie is nog steeds aanwezig. Voelbaar als een ijskoude plek aan de zijkant van mijn rechter bovenbeen. Je mag nog even bij me zijn maar vóór aankomende nacht ga je weg, laat ik haar in mijn gedachten weten. Te moe om er nu direct iets aan te doen fiets ik stevig door. Op weg naar mijn warme uitnodigende bed.

In de namiddag word ik wakker. De vrouwelijke energie voel ik niet meer. Er is geen koude plek op mijn been te bekennen en er komen geen ontremde gedachten in me op. Toch weet ik dat ze er nog is. Het voelt als verstoppertje spelen en ik visualiseer een groot Kosmisch licht boven me, dat als een zuil om mij heen valt. In gedachten vraag ik of de vrouw naar het Licht wil gaan. Daar blijkt niet veel voor nodig. Ik zie haar gedaante naar boven zweven. De koude plek op mijn bovenbeen laait op en trekt vervolgens weg.

Die nacht zit ik weer op kantoor achter de computer. Afgezien van de aanwezigheid van mijn collega voelt het kantoor verder leeg. Ik neem geen bewegingen in mijn ooghoeken waar. Geen koude windvlagen en koude plekken op mijn lichaam. In mijn hoofd voelt het helder en de rust is wedergekeerd in mijn energetisch systeem.”

Je kunt jezelf niet 100% beschermen tegen auralifters.
Door ‘het leven’ gebeurt het aanhaken soms gewoon.

Energievreters

Geregeld verneem ik dat men zegt energetisch aangevallen te worden door een entiteit. Echter, ‘reguliere’ entiteiten of auralifters vallen niemand aan. Ze komen in iemands energieveld omdat daar iets te halen valt; namelijk de energie waar ze zich aan kunnen opladen en zichzelf daar dus mee ‘voeden’; nodig voor eigen gebruik.

Hoewel auralifters dus niemand aanvallen kan dit wel zo voelen voor degene waar ze bij vertoeven. Deze zielen zijn namelijk wanhopig, verdrietig, angstig of boos omdat ze niet weten waar ze zijn en waar ze heen kunnen gaan. Ze leven in een schemergebied en voelen zich vaak eenzaam en onbegrepen.

Doordat ze zoveel energie bij je wegsnoepen kan je snel moe zijn, maar desondanks ook slecht slapen. Ze kunnen je gedrag veranderen en je bent vaak jezelf niet meer. Ze kunnen bepaalde energie versterken van degene waar ze bij aanwezig zijn. Als deze energie bijvoorbeeld ‘angst’ is, dan wordt deze extra versterkt omdat zowel de auralifter als die persoon dezelfde emotie ‘angst’ hebben.

Alles doen ze met hun energie en ze doen dat via de energie van de persoon waar ze bij zitten. Sommige mensen en vooral kinderen kunnen ze horen, want auralifters kunnen ook communiceren. Echter, over het algemeen willen ze liever niet opvallen en laten ze vaak niet merken dat ze in je energieveld zitten.

Maar…

Wanneer er één auralifter in je energetisch systeem komt, volgen er al gauw meer. Dit komt omdat er dan al zwakke plekken in het energieveld zijn, wat het aanhaken makkelijker maakt.

Net als onverwerkte emoties zijn entiteiten als magneten; ze trekken steeds meer van hetzelfde aan.

Vaak zijn er één of twee auralifters ‘dominant’ aanwezig. De rest parasiteert dan ‘geruisloos’ mee.

Vermoed je bij jezelf aanwezigheid van auralifters, overweeg een energetische check-up.

Ook (jonge) kinderen kunnen last van auralifters hebben. Hun energetisch systeem is gevoeliger afgesteld en ze pikken daardoor sneller energie op. Entiteiten en auralifters zoeken vaak aandacht bij kinderen omdat zij veelal kunnen praten met deze zielen. Hoewel het voor deze kinderen vaak heel normaal is, kunnen ze er ook bang van worden. Net als bij levende mensen reageert niet iedere ziel vriendelijk. Sommigen kunnen bijvoorbeeld erg boos zijn. Ze zijn dan boos op de situatie waarin ze (denken te) zitten, niet zozeer op diegene waar ze op dat moment bij zijn. Dit is belangrijk om je te beseffen mocht jij en/of jouw kind ermee te maken hebben.

Overleden dierbaren

Mensen denken vaak onterecht te maken te hebben met een entiteit of auralifter, terwijl er een overleden dierbare zich kenbaar maakt. Echter, iemand die je dierbaar is voelt in de regel anders aan in de energie dan een ‘niet eigen’ energie. Namelijk liefdevol en vooral lichter.

Wanneer een overleden dierbare toch ‘zwaar’ aanvoelt in de energie kan het zijn dat je nog met (onverwerkte) emoties zit t.o.v. de persoon die overleden is. Maar het kan ook zijn dat de dierbare het aardse (nog) niet los kan laten, om dezelfde reden dat een entiteit dat niet kan.

Waar het dan om gaat is de emotie(s) van over en weer onder de loep te nemen en deze waar mogelijk te (h)erkennen. Alleen zo kan een dierbare rustig verder naar ‘het Licht’ en daarmee liefdevol bij je ‘aanwezig’ zijn.