‘Hoe lang heb ik nog?’ vraagt papa vanuit het niets.
‘De prognose bij prostaatkanker in dit stadium is ongunstig, maar deze medicatie slaat meestal wel goed aan,’ laat de arts weten, terwijl hij stopt met typen.
‘Haal ik de tachtig jaar nog?’
‘Nou, dat is wel heel positief. De prognose is meestal twee tot hooguit drie jaar.’
Papa knikt, zegt niets en gaat weer rechterop zitten.
Terwijl de arts van alles op het toetsenbord typt, vraagt hij aan papa hoe lang hij bij de marine heeft gezeten. Papa vertelt dat hij als negentienjarige met de boot naar Midden-Amerika is vertrokken en dat hij ruim acht jaar als elektromonteur in dienst is geweest. Een verhaal dat ik al vaak heb gehoord. In gedachten dwaal ik af naar alles wat ons vandaag is verteld. Met een prognose van maximaal drie jaar staat ons een pittige periode te wachten en dat stemt me allesbehalve gerust.
‘Bij welke apotheek haalt u uw medicatie?’ hoor ik de arts ineens vragen.
Papa mompelt iets terug en ik zie de arts bedenkelijk kijken.
Blijkbaar heeft hij, net als ik, ‘Cannabisstraat’ verstaan.
‘Ik ken die straat niet,’ laat hij met een vragende frons weten.
‘Hij bedoelt de Van Karnebeekstraat,’ zeg ik lachend.
‘Inderdaad. Daar waar de coffeeshop Sky High zit,’ vult papa aan.
De arts kijkt weer alsof hij water ziet branden. Ik vind het hilarisch.
‘Serieus, die apotheek zit maar een paar meter van de coffeeshop vandaan. Dat verzin je toch niet?’ zeg ik gekscherend.
We lachen allemaal. Daarna print de arts twee recepten uit: één voor de apotheek in het ziekenhuis en één voor de apotheek van papa.
Nog geen half uur later zijn we bij de oncologieverpleegkundige. Ze geeft informatie over de hormoonbehandeling. Door haar manier van doen wordt het me duidelijk dat ze papa als een hoogbejaarde man ziet in plaats van als iemand die nog midden in het leven staat. Ze praat hard en articuleert haar woorden overduidelijk. Ook vraagt ze steeds of hij het wel goed heeft begrepen. Dit is naar mijn idee overdreven, want hij is niet doof en ook niet dement of iets dergelijks. Ze heeft papa duidelijk niet goed in beeld. Ik observeer hem. Aan zijn gezichtsuitdrukking kan ik niet opmaken wat hij van de gegeven informatie vindt, en hoe hij over de infantiele aanpak van de verpleegkundige denkt. Zelf erger ik me groen en geel aan haar.
‘U moet niet achter de geraniums blijven zitten,’ zegt ze vanuit het niets wanneer ze klaar is met haar verhaal.
‘Die heb ik niet, dus erachter zitten gaat niet,’ zegt papa, terwijl hij langs haar heen door het raam naar buiten kijkt.
‘Mijn vader houdt niet van bloemen. Hij reist de hele wereld over en heeft geen tijd om achter de geraniums te zitten,’ zeg ik kortaf.
De boodschap lijkt bij haar aan te komen. Ze geeft ons een paar folders en zegt dat ze papa over enige tijd weer wil zien. Hij knikt en vindt het volgens mij wel best.
