Als energetisch begeleider en systemisch facilitator weet ik hoe diep angsten en overtuigingen als vast gesleten patronen in ons systeem verankerd kunnen zitten. We dragen niet alleen onze eigen ervaringen mee, maar vaak ook de emotionele ballast van de generaties voor ons. Als een energetische erfenis in ons celgeheugen.
Wanneer we deze patronen onderzoeken, bijvoorbeeld tijdens een familieopstelling, kunnen we stuiten op een systeemweerstand. Dit is de collectieve kracht waarmee een familiesysteem de bestaande dynamiek beschermt tegen verandering. Het is een overlevingsmechanisme om de harmonie van de groep te bewaren, zelfs als die ongezond is. Vaak ligt er aan zo’n mechanisme een verborgen geheim ten grondslag dat in de onderstroom wordt beschermd.
De onderstroom
Afgelopen mei, tijdens de Mind(re)set Bergtocht, plopte het gevoel over mijn moeders voorouderlijke bloedlijnen plotseling weer op. Naderhand zocht én vond ik de mogelijkheid om die te onderzoeken. Op slechts 300 meter van huis vandaan. Dit werd een nieuwe familieopstelling, precies een week voor mijn vakantie naar Italië. De plek waar de roots van mijn opa en zijn voorouders liggen.
In de energie zette ik die ochtend mijn intentie uit. Ik liet me niet langer weerhouden om het ‘iets’ in deze bloedlijn aan het licht te krijgen. Zodra ik van huis vertrok, voelde ik een tegenwerkende kracht. Tot drie keer toe moest ik terug omdat ik iets was vergeten. Terwijl ik normaal gesproken gestructureerd en helemaal niet chaotisch ben.
Mijn opstelling begon na de lunch. Terwijl de begeleider het gesprek met mij aanging, kwamen er drie representanten verlaat de ruimte binnen. Dat dit de weerstand van het familiesysteem was, was mij inmiddels duidelijk. Ik benoemde het nog niet en deelde mijn verhaal. Ik legde uit dat ik geen concrete vraag had, maar specifiek naar de voorouderlijke bloedlijn van mijn moeder aan opa’s kant wilde kijken. De begeleider gaf aan dat het veld het zou bepalen, waarop ik aangaf hiervan op de hoogte te zijn. Op dat moment voelde ik hoe zij werd meegezogen in de dynamiek van mijn familiesysteem. Ik bleef alert.
De ontmaskering
De begeleider vroeg waar mijn aandacht naar uitging. Hoewel ik haar vraag hoorde, begreep ik hem verkeerd. Ik noemde mijn overgrootmoeder, met wie ik een sterke, liefdevolle connectie voel. Dit bleek de laatste afleidingsmanoeuvre van het systeem. Het was namelijk mijn ‘overgrootvader’ die met zijn hysterische gelach werkelijk mijn aandacht trok.
Ik ging recht tegenover de representant staan. Ik observeerde en constateerde. Als een hologram zag ik mijn overgrootvader door haar heen verschijnen. Ik sprak hardop uit dat er niks te lachen viel, omdat het niet grappig was. Mijn innerlijke daadkracht nam toe en ik gaf aan dat, wat er ook speelde, het ‘hier en nu’ zou stoppen.
Er verscheen een subtiele schrikreactie in het gezicht van de representant. Het familiesysteem reageerde heftig, maar het geheim was ontmaskerd. De begeleider sprak hardop uit waar hier al die tijd sprake van was geweest. Dat resoneerde diep. Het was de bevestiging van wat ik al jaren in de onderstroom ervoer. Het lachen stopte en er daalde een diepe rust neer over het veld.
